Tuinseizoen 2016: van groene blaadjes en geluksdiners

Hoera! Hoera! Hoera! De tomaten staan buiten, sla schiet omhoog, mijn neus is voor het eerst verbrand. De lente is in het land en heeft alles wakker gekust.

In mijn tuin is dit het tijdperk van de groene blaadjes. Omdat ik relatief laat zaai heb ik nog geen wortels of snijbiet, zelfs nog geen radijs, maar pluksla, mosterdblad en raapsteel waren er afgelopen week te over. Ik heb zelfs al een keer gasten een volledige maaltijd uit eigen tuin voor kunnen zetten! Sjongejonge zeg – ik geloof niet dat je me veel gelukkiger kunt krijgen. En dat alles voor een paar euro aan zakjes zaad. Koopje!

Eerst gaan we weer naar het totaaloverzicht van de border. Om een beter beeld te krijgen ben ik dit keer op het tuintafeltje gaan staan (wat niet in alle opzichten een goed idee was):

Afbeelding

Dankzij de nieuwe techniek kun je wel beter zien hoe het erbij staat: alweer iets voller dan een week geleden. Achteraan zie je roos, muurbloem, smeerwortel en doornloze braam; het oranje stipje is een Geum die ik net vandaag heb uitgeplant. Daarvoor staan peulen, mosterdblad en tuinbonen. Ik heb gemulched met een mengsel van fijngeknipte plantenresten en koffiedik. Hopelijk schrikt de geur ook gelijk de kat af die elke nacht rechts van het paadje, waar nu het gaas staat, sch*#t (nee, het is niet onze eigen kat, die doet het netjes in de kattenbak:)). Mijn net uitgeplante lente-uitjes lagen vanochtend helemaal overhoop! Daarom maar even tijdelijk een stuk gaas neergezet, om hem/haar te beletten zijn/haar achterwerk neer te vlijen.

Links voor de peultjes nog hele kleine bietjes die ik heb uitgeplant; daarvoor radijsjes en wat paars mosterdblad (goh, valt het jou ook op dat het woord ‘mosterdblad’ best vaak valt?). Oh! En nog twee verbena’s.

Ik heb trouwens een heuse Theorie ontwikkeld over de bladgroente in mijn tuin (waaronder het mosterdblad). Of liever gezegd, een Werkwijze. Vorig jaar merkte ik al dat spinazie bij mij niet goed wil en dat ik gewone sla niet zo lekker vind. Inmiddels heb ik zoveel alternatieven ontdekt dat ik het volgende heb bedacht:
– in alle gerechten waar spinazie voor nodig is vervang ik dat door boomspinazie, snijbiet, NZ-spinazie en/of grof mosterdblad.
– sla teel ik alleen nog in een grote bak als pluk’sla’, waarbij ik slasoorten, mosterdblad, rucola, raapsteel en melde door elkaar heen zaai en dan met één vloeiende beweging een gemengde salade kan plukken (dat vind ik wel lekker namelijk). En als ik dat in mijn zaaibak doe heb ik ook genoeg om meer dan één keer sla te kunnen eten.

Volgens mij moet het op deze manier mogelijk zijn om de hele zomer (en najaar?) door toch wel ongeveer één keer per week bladgroen uit eigen minituin te eten. Het begin is er alvast!

Afbeelding

De peultjes in close-up. Ze beginnen nu echt de lucht in te schieten!

Afbeelding

In het ‘verdomhoekje’ komen de aardperen ook boven de grond.

Afbeelding

De kruidenborder die, als ware het Maria Carey, een meest flatteuze kant heeft. Hij is nu namelijk vrij leeg – als je goed kijkt zie je wel wat net uitgeplante dille, koriander en peterselie die hopelijk flink gaan groeien – maar vanaf deze kant lijkt het nog wat door de bieslook. Ik heb wel de kruiden nu al meer gebruikt dan vorig jaar in een heel jaar! En mijn nieuwe frambozen doen het trouwens ook goed.

Afbeelding

Een gezellig mandje met restborderplanten en restaardbeitjes, geheel in lijn met de rest van de tuin.

Afbeelding

De ‘fruitborder’. Ik ben vergeten er een foto van te maken, maar ER ZIJN KERSEN GESIGNALEERD! En veel ook. Joehoe, ik krijg kersen! Oh, en dat groene waasje wat je op de grond ziet is een heel dun laagje conifeermulch van de buurvrouw haar conifeer. Wat een pokkewerk, zeg. En ik ben nu definitief de buurtgek die met snoeischaar in de hand lukraak planten van andere mensen loopt te kortwieken :D

Afbeelding

Je ziet dat het echt al een Heule Dikke Laag is, dus ik moet nog wel een keer terug naar de conifeer. Nou ja, ze denken nu toch al dat ik gek ben.

Afbeelding

Dit waren de emmers gisteren om half zes. Om zeven uur was de doorgeschoten broccoli (in zijn geheel) verwerkt in een heerlijk soepje, en was de sla-emmer leeg. En onze borden vol! In de leeggekomen emmers ga ik nu nog de laatste tomaten overzetten.

Afbeelding

Bijna alle tomaten heb ik op de normale manier geplant en aangebonden, maar met deze tomaat ga ik een experiment doen. Vorig jaar heb ik namelijk op het Praxxus channel (YouTube) in een hele gave video gezien hoe Ray een tomaat bijna helemaal begraaft, waarna niet alleen de stam maar ook twee dieven weer boven komen en hij dus eigenlijk een tomatenstruik krijgt. Die dan vervolgens een soort bizar, eindeloos producerend tomatenmonster wordt. Hij deed dat met een Boxcar Willie tomaat, hetzelfde ras als dit. Geen idee wat ik moet verwachten, maar ik vind het nu al leuk :cool: Ray woont trouwens in Iowa, dus niet per se een veel langer seizoen dan hier (mocht dat je eerste kritische gedachte zijn:)).

Afbeelding

Aardappelen! Ze staan er vooralsnog mooi bij vind ik. Ergens is het totaal onlogisch om aardappelen te telen in mijn piepkleine tuin, maar ik vond het vorig jaar zo leuk om te ‘schatgraven’ dat ik me van geen enkele logica iets aantrek als het om aardappelen gaat.

Afbeelding

Eigenlijk is dit soort huisvlijt niets voor mij, maar sinds ik af en toe op andere (bloemrijke) tuinen kom ben ik langzaam de waarde van snijbloemen gaan inzien. En omdat dit ook een soort oogst uit eigen tuin is mocht het er wel bij, vond ik (roos en clematisbloem).

Nou, en daar komt ‘ie dan tot slot hoor: Het Etentje! Met verse broccoli in de soep, munt in de couscous, sla in de salade en raapsteel/mosterdblad in de spanakopitaflapjes. Eet smakelijk! Eh, tot volgende keer! :wave:

Afbeelding

image_pdfimage_print

Warning: call_user_func_array() [function.call-user-func-array]: First argument is expected to be a valid callback, 'CZR_post::czr_fn_post_footer' was given in C:\domains\recoverista.com\wwwroot\wp-includes\class-wp-hook.php on line 298

Zomaarhoeraheid

Geluk zit in een klein emmertje.

20160512_200928_HDR

 

 

image_pdfimage_print

Warning: call_user_func_array() [function.call-user-func-array]: First argument is expected to be a valid callback, 'CZR_post::czr_fn_post_footer' was given in C:\domains\recoverista.com\wwwroot\wp-includes\class-wp-hook.php on line 298

Over lepels en keuzes

spoon

Vandaag gaan we het hebben over lepels. Nee, niet die dingen waar je soep mee eet. Of wel, maar voor chronisch zieke mensen betekenen ‘lepels’ ook iets anders.

De Lepeltheorie, geschreven door Christine Miserandino, vergelijkt het hebben van een chronische ziekte met het hebben van een keukenla met te weinig lepels. De la vult zich maar één keer per dag en je kunt je lepels niet hergebruiken. Heb je drie lepels, en verbruik je ze met het eten van een bakje yoghurt, het voeren van de kat en het stiekem proeven van browniedeeg – dit voorbeeld is natuurlijk puur fictief:) – dan heb je geen lepels meer over als er ‘s avonds bezoek komt dat bij jou soep wil eten. En zul je helaas ‘nee’ moeten zeggen. Je kunt hoog of laag springen, er zijn geen lepels meer.

Wat mij het meest heeft geraakt toen ik deze theorie ontdekte, was die eindigheid. Nee, je kunt niet alles, ‘als je maar wilt’. Er is niet altijd een slimme truc, alternatieve route of out-of-the-box onderhandelmethode om tóch ergens meer lepels vandaan te halen. Soms zijn de lepels gewoon op.

cupboard with opened empty drawer, 3d render

Dat betekent ook dat alles een keuze is.
Ik herhaal het nog even, want het bepaalt mijn hele leven: ALLES is een keuze.
Spontaan nog even mee gaan naar dat terrasje, betekent een slechte nacht en die werkopdracht morgen niet afkrijgen. Wat betekent dat die overmorgen moet. Wat betekent dat ik daar in het weekend van moet uitrusten en misschien niet mee kan naar die bruiloft. Of ik ga wel mee, maar dan lig ik daarna weer twee dagen in bed. Wat betekent dat ik die sportles waar ik zo goed mee bezig was, ga missen. En ik niet naar de winkel kan, waardoor ik die twee dagen weer slechter eet. Waardoor ik pas rond woensdag weer een beetje lekker in mijn vel zit. Terwijl ik donderdag al met die zware training begin. Etcetera, etcetera, etcetera.

Soms kun je het zelf handiger aanpakken. In het eerste voorbeeld had ik dat browniedeeg misschien niet stiekem moeten eten. Als er dan één bezoeker was gekomen, had ik die in ieder geval een kommetje soep kunnen aanbieden. Maar wat nou als het bezoek met zijn tweeën of drieën was geweest? Dan had ik alsnog lepels tekort. Je kunt niet alles controleren, er gebeuren elke dag aan één stuk door onverwachte dingen. En dan moet je dus wel eens ‘nee’ zeggen. Ook als je heel  hard ‘ja’ wil roepen.

Christine Miserandino brengt die frustratie zo onder woorden:

 

It’s hard, the hardest thing I ever had to learn is to slow down, and not do everything. I fight this to this day. I hate feeling left out, having to choose to stay home, or to not get things done that I want to. […]

 

The difference in being sick and being healthy is having to make choices or to consciously think about things when the rest of the world doesn’t have to. The healthy have the luxury of a life without choices, a gift most people take for granted.

 

En waarom schrijf ik dit nu allemaal op? Omdat ik weer eens gefrustreerd ben dat ik gisteren een mooie avond met mijn familie doorbracht, en nu een hele dag in bed moet liggen? Ja, gedeeltelijk. Maar ook omdat ik me de positieve kant van het hebben van weinig lepels vandaag zo hard realiseer.

Na jaren van lepeltraining kan ik nu heel goed keuzes maken. Ik ken mezelf en ik respecteer mezelf. Ik durf ‘nee’ te zeggen en alleen te zijn. En dat geeft me ondanks al mijn beperkingen een enorme vrijheid.

Om me heen lopen op dit moment veel mensen tegen muren op. Ze komen erachter dat ze toch niet zo onvermoeibaar, sterk, onkwetsbaar of gezond zijn als ze altijd dachten. En door mijn lepelervaring kan ik die mensen veel beter begrijpen en helpen dan ik anders had gekund. Ik zou nooit zeggen ‘Kom op, je kunt het niet maken om soepminnend volk de deur te wijzen, we vinden wel ergens een lepel’. Ik zeg ‘Wat vervelend hè, om niet altijd en met iedereen soep te kunnen eten. Ik snap het. En ik respecteer het. Wie weet eten we morgen samen soep.’

Volgens mij geldt het bovenstaande niet alleen voor chronisch zieke mensen, Volgens mij komt er voor ons allemaal wel een keer een punt waarop we zeggen: shit, ik kan dit niet. En dan is het fijn om te beseffen dat er meer dan één manier is om sterk te zijn. Sterk zijn is niet altijd doorgaan tot de bodem van de keukenla. Het is ook realistisch durven zijn over je lepels, en wat je ermee doet.

The Spoon Theory (Engels)

De Lepeltheorie (Nederlands)

image_pdfimage_print

Warning: call_user_func_array() [function.call-user-func-array]: First argument is expected to be a valid callback, 'CZR_post::czr_fn_post_footer' was given in C:\domains\recoverista.com\wwwroot\wp-includes\class-wp-hook.php on line 298

Rocken voor gevorderden met Prince

Kom op, denk ik dan, wat is het leven waard als je je nooit meer – al dan niet ten onrechte – een sexy motherf*cker mag voelen??

image_pdfimage_print

Warning: call_user_func_array() [function.call-user-func-array]: First argument is expected to be a valid callback, 'CZR_post::czr_fn_post_footer' was given in C:\domains\recoverista.com\wwwroot\wp-includes\class-wp-hook.php on line 298

Zelfgemaakt: buurjongetjetafeltje

Omdat buurjongetjes de schattigste jongetjes zijn. Die jou altijd het eerste kopje modderwater’thee’ aanbieden. Zo zie ik het graag!

(Je hoeft de ‘thee’ niet op te drinken. En bovendien hoef je het modderwater niet achter het buurjongetje op te ruimen. Bonus!)

20160506_164717_HDR

Ik maakte dit tafeltje uit oud pallethout en een in stukken gezaagd stammetje. Best karaktervol geworden, vind ik zelf. Het geheel doet me lichtelijk aan ‘Ezeltje strek je’ denken:).

Werkwijze

  • Neem drie planken pallethout, leg ze naast elkaar en meet de totaalbreedte op (bv. 3 x 14 = 42 cm)
  • Zaag de planken op dezelfde lengte af als de totaalbreedte, zodat je een vierkant krijgt. Schuur netjes en leg even opzij.
  • Zaag een balkje of stammetje in vier stukken van min of meer dezelfde lengte (ong. 30 cm).
  • Neem twee andere plankjes, die net iets minder lang zijn dan de planken van pallethout. Boor in één van deze plankjes op elke hoek een gat, en smeer er wat houtlijm omheen.
  • Smeer de bovenkant van een van de stammetjes in met houtlijm, klem hem vast (bijvoorbeeld in een werkbank) en leg het plankje van daarnet er met één van de gaten bovenop (leg lijmkant op lijmkant). Draai van bovenaf een lange schroef door het plankje en in het stammetje.
  • Herhaal met de andere kant. Je hebt nu één plankje met twee poten (stammetjes) eraan vast. Herhaal met het andere plankje en de andere twee poten.
  • Leg de lelijke (onder)kanten van het vierkant van pallethout naar boven, met de planken verticaal voor je. Smeer boven- en onderaan een horizontale strook in met houtlijm.
  • Smeer de twee plankjes met poten ook in met lijm en leg ze haaks – dus horizontaal – op het vierkant. Pas en meet zo dat je tevreden bent over de plaatsing van de poten.
  • Schroef elke poot rondom vast met vier schroeven (boor eventueel voor) en zorg dat ook de middelste plank van pallethout met vier schroeven vast komt te zitten op het ‘dwarsbalkje’.
  • Herhaal dit aan de andere kant en keer om. Schuur/zaag/vijl de poten bij tot ze even lang zijn.

Hele tafeltje klaar!

NB. Met wat langere poten is dit natuurlijk gewoon een kruk.

Neemt uw powertool ter hand en bespaart uzelve de 200 euro waarvoor dit werkstuk in de hippere meubelwinkel vermoedelijk als ‘robuust fair eco kids design’ zou worden aangeboden! Veel plezier!

image_pdfimage_print

Warning: call_user_func_array() [function.call-user-func-array]: First argument is expected to be a valid callback, 'CZR_post::czr_fn_post_footer' was given in C:\domains\recoverista.com\wwwroot\wp-includes\class-wp-hook.php on line 298