Knitted cardi help: pick the best one for you!

New knitted cardi: Agatha by Andi Satterlund

Boom! Wrraaaghhhr! That’s how I felt when I took this picture: somewhere between sexily confident and enraged. The enraged part had to do with things in my private life that we won’t get into right now – but the sexily confident part definitely had to do with my new knitted cardi.

Isn’t she gorgeous?? I love the lace panelling, the length and the emphasis on the waist. Now I know what I need to feel fabulous this summer: about a thousand more of these.
The pattern is ‘Agatha’ by Andi Satterlund. I knitted it out of Scheepjes Merino Soft on 4mm needles. The combo gave me a bit of a smaller gauge than I needed, so I fixed that by choosing a larger size and doctoring the pattern considerably. I also changed quite a bit about the overall appearance (you can see the original pattern here!).

Choosing the knitted cardi that will make you feel Boom! Wrraaaghhhr!

I thought it’d be nice to write a bit about the way I chose this particular knitted cardi, and in fact the way I choose all my patterns, especially for garments. After all, knitting garments takes a lot of time and energy. So why not make extra sure you’re working on something you’ll love to wear, right?

Disclaimer: My guidelines for this actually come from the original ‘What not to wear’ series. I’m such a nerd that I took notes when it first aired. That’s why I now have this checklist that was originally meant to pick out clothes, but that works well for choosing knitting patterns, too!

What does your wardrobe need?
I desperately needed some tops and layers to wear over the gazillion dresses and skirts I already owned. Also, most of my dresses are quite busy, so I knew it would be wise to pick a solid colour for anything I might wear with them. Last but not least I wanted some lighter cardigans and sweaters to wear in spring and summer.

What shape flatters you?
I have a high waist, big boobs and not a whole lot of circumference difference between my waist and thighs. That’s why knitted cardigans that are relatively short and taper in strongly at the waist, will emphasise my strong points and hide the fact that I’m actually pretty straight from the waist down (note that the flair in the skirt also helps:)).

What do you want you cardi to say?
Cool chick? Cosy homebody? Fashionista? Classy mom? It’s all possible, you just have to pick one. For me, this is super easy: I not only LOVE a vintage vibe, I also know it suits who I am and what I want my clothes to tell people about me: that I’m a sometimes enraged, sometimes sexily confident, and always slightly kooky woman.

What do you like to knit?
You could choose the most beautiful and suitable pattern in the world, but if you don’t actually feel excited about knitting it, it will never get done. I chose this pattern because I knew the beautiful cable detailing would provide a challenge and prevent me from getting bored. And it did!

How do you choose your garment patterns? And what was the last cardi you knitted?


Knitting the brioche, finishing the thing (January in review) 1

In the land of knitting, there seems to exists a Great Divide: that between process knitters and product knitters. Those who revel in all the glorious colors of yarn, the zen-like rhythm of the needles, the making of each little stitch – and those who just want to Get Shit Done. I myself fall into the second camp.

Considering my personality, it’s no wonder. I always want to know ‘where things are headed’. When I was in my twenties I used to say I loved spontaneity and surprises, because I thought that was the cool thing to say. I was lying. I hate surprises. What I want is to make a plan and stick to it and cross it off my list. And then feel accomplished and eat a snack. In the same vein, I want to make a plan for what I’m knitting and then knit it and feel accomplished.
And eat a snack.

This approach to crafting has its advantages, some of which are apparent in my January projects.

Learning brioche

People often ask how I learn new things so fast (not to toot my own horn, but…I kinda do). The answer is not any kind of exceptional ability. It’s sheer tenacity. When something I want to make contains a new technique, I simply jump in and learn it. Not because I enjoy doing things that are hard, but because doing things that are hard means I end up with beautiful knitwear. In this case, a very versatile brioche cowl:

knitting two-colored brioche cowl

The idea came from a friend who asked for an orange-and-black cowl to match his motorcycle (yes, really). For this project I used Rico Baby Classic DK in color numbers 18 and 99. It was knitted on a 5mm (US 8) circular needle in order to get a loose structure. I learned the brioche by watching this excellent tutorial by Mina Philipps of The Knitting Expat.

I’m happy to report he loves it! Annnd I was kind of sad to part with my cowl-hat-facebeard-neckroll. I might have to make myself another one now…

Knitting through Maeve Madder

Another advantage of being a tenacious product knitter, is being able to finish tough projects. I know how to close, y’all. Or, more appropriately, how to bind off.

On Christmas Eve 2016, I cast on a much anticipated project: the Maeve Madder Shrug by Carrie Bostick Hoge. I had such high hopes. This was going to be for me. It was going to be amazing. It was going to change my life.
And the end product IS kind of amazing:

knitting maeve madder shrug

What I did not anticipate is that a high collared, long sleeved shrug means stockinette. FEET and FEET of stockinette. Followed by YARDS of garter stitch, over more than 200 stitches. Yeah.

But hey, luckily I’m a product knitter! Which means I pushed through, and now I own this gorgeous shrug that feels like a cloud of cotton candy giving you a hug all day long. In a non-sticky way. It’s pretty great.
I knit this out of Katia Cotton Merino in color number 102 (I used 8 skeins) on 4mm/5mm (US 6/8) circular needles. I already knew how to do stockinette and garter, but I owe a huge debt of gratitude to Netflix, ‘Miss Fisher’s Murder Mysteries’ in particular.

Annnd that’s where I’ll end this! I made a bunch of other things this month, too, but most of them are gifts so I can’t show them yet:).

I’m noticing this post is only singing the praises of product knitting. But I’m curious about process knitting, too! Are you a process knitter? What are the benefits of process knitting for you? I imagine something about living in the moment and catching butterflies and appreciating the beauty of the here and now. I might be totally off, though. After all, I only appreciate one kind of moment: the moment immediately after I Got Shit Done.


Till next time!



Happy handmade 2017!! Let’s craft all the things!

Hurray, it’s 2017!!! Great news, especially since it means the dumpster fire that was 2016 is finally over. Here’s hoping that this new year will bring lots of love, light and handmade goodies to us all!

For me, craft-wise, the focus of 2016 was firmly on making wearable garments. I learned to knit (properly) and dove head-first into sewing. My new year’s resolutions clearly reflect this love for making garments:

I’d like to keep adding to my handmade wardrobe and sew/knit more skirts, tops and dresses. I also want to try and make a crafty vlog at least once. Generally I want to put health, love and creativity first, specifically by working on my relationship(s), doing something sporty at least twice a week, and making space to write and craft in my quiet little bubble. Last but not least, I want to get my driver’s license in 2017!

Every time I reread those resolutions they make me happy. Maybe because they are actually nice, attainable things that don’t feel like chores?:)

When it comes to my handmade wardrobe, there are two big highlights from 2016 that stand out to me. I sewed my first retro skirt:

Handmade skirt: pencil skirt pattern by Gretchen Hirsch

…and knit my first garment!

handmade vest: Miette cardi by Andi Satterlund

On top of that, I feel like I’m finally coming into my own, style-wise. As you can probably – hopefully – tell, I’ve discovered that a retro style with a firm nod to the fifties really brings my looks to life. With my Fibromyalgia and fatigue it’s a little hard to keep up with the accompanying hair and make-up styles, but hey – as I also found out in 2016: there’s nothing a good scarf can’t fix.

Maybe it wasn’t such a bad year after all, eh?

What will you be making in 2017??



Grote groenten, klein hoekje

In deze update om de een of andere reden veel close-ups. Was ik in een intieme bui? Is de grootte van je groente omgekeerd evenredig aan het stukje dat je op de foto kunt krijgen? Hoe dan ook: vandaag lekker veel onoverzichtelijke, maar desalniettemin zeer sfeervolle plaatjes!

‘Grote groenten, klein hoekje’ kan trouwens ook slaan op mijn tuin in het algemeen, want jeminee, de boel barst uit zijn voegen. Op sommige plaatsen gaat dat prima, op andere plaatsen begin ik te zien dat ik de grenzen mogelijk wat teveel heb opgerekt. Niet erg, daar leer ik van.

Allereerst weer het overzicht:


Bijna de hele border is nu groen; zelfs vergeleken met een foto van vijf dagen eerder (niet in een update) zie je een enorm verschil. De vele regen zorgt ervoor dat stengels omhoog schieten en knoppen openbarsten.

In principe ben ik verbaasd hoe goed het gaat, al vind ik de verhouding bloem-groente nog niet ideaal. Ik heb de bloemen niet of niet op tijd gezaaid, weet daar ook veel minder van af. Daarnaast heb je met ‘de Alys Fowler-benadering’ zo ongeveer een dagtaak aan je tuin, merk ik. Voorbeeld: ik heb vandaag radijzen geoogst, waardoor er vooraan in de border een gat ontstaat. Volgens Alys moet mijn volgende batch radijsjes nu klaar staan om dat gat weer op te vullen. Dat is ook zo, maar over deze lichting was ik eigenlijk heel ontevreden omdat het overplanten van radijzen zorgt voor slechte knolvorming (over het algemeen). Dus ik heb ervoor gekozen om in plaats daarvan ter plekke nieuwe radijs te zaaien. Maar dat betekent dat dat stukje grond nog wel even kaal blijft. Wil je je tuin zoals zij zes maanden vol, productief én mooi hebben, dan moet je haast wel een professional zijn. Of gewoon meer ervaring hebben dan ik :lol:


Hier het gat in kwestie. Ik had er wat aarde weggehaald en heb dat vandaag aangevuld met potgrond en daar een pompoentje in gezet. Nog wel wat klein, maar in het potje wilde ‘ie niet meer. Eromheen komt dus radijs. Op de voorgrond heb ik één doorgeschoten mosterdblad en één dito radijs laten staan om opnieuw zaad van te kunnen oogsten.


SfeerPlaatje: supergeweldige radijzenoogst. De rest had geen noemenswaardig knolletje of was melig/rot. NB. Dit was wel nadat ik al een keer eerder flink had geoogst.


Border vanaf het terras gezien. Hier kun je mooi zien hoe de sugar snaps omhoog zijn geschoten!


‘Het verdomhoekje’: achterin de aardperen die aan de slakken zijn ontsnapt, dan een grote kaardebol en twee palmkooltjes, allebei vandaag uitgeplant, omringd met snijselderij. Dat was ergens goed voor; waarvoor weet ik niet meer :D . Ik heb heel lang gewacht met het uitplanten van de kooltjes, uit angst voor slakken, maar ze stonden echt te dringen. Hopen dat dit goed gaat…


Langs de bamboestokken aan de zijkant van de sugarsnapboog heb ik bonen uitgeplant/-gelegd.


SfeerPlaatje: mosterdblad en lobelia.

Gisteren kwamen er vriendinnen koken en eten; we hebben een Italiaanse brood-/spinazietaart gemaakt, strata, maar dan met mosterdblad. Heerlijk was ‘ie! Ons toetje was rabarbercrumble, die was ook geweldig.
Ik denk dat als ik alles echt heel strak aanpakte, ik ongeveer twee keer per week een ‘hele’ maaltijd – qua groente dus- uit deze tuin zou kunnen eten. En misschien een salade. Dat wordt straks nog meer natuurlijk, als de bonen, sugar snaps, courgettes etc. eraan komen. Niet slecht voor die 12m2!


SfeerPlaatje: tuinboombloem. En vandaag de eerste tuinboontjes gespot!


SfeerPlaatje: één dapper sugarsnapbloempje biedt nog dapper weerstand… (nee hoor, veel meer, maar dit klonk leuk).


SfeerPlaatje: en die roos maar bloeien.


SfeerPlaatje: één van mijn welgeteld twee hele kersen.

In de fruitborder gaan er dingen echt ‘mis’. Zo waren er eerst veel meer kersjes in wording, maar die zijn allemaal verdroogd en afgevallen, terwijl het boompje enorme last heeft van luis. De rabarber heeft het wel goed gedaan, daar heb ik drie keer rijkelijk van kunnen oogsten. Maar de aardbeien eromheen zijn allemaal heel minnetjes; klein en ze maken weinig/kleine aardbeitjes. Ze krijgen gewoon te weinig licht/ruimte/vocht etc. Op deze manier kan ik misschien één bakje aardbeitjes oogsten…

Ik moet me er maar even op beraden hoe ik het volgend jaar ga doen. Of ik schaf ze af, of ik zet ze ergens anders en steek er meer energie in. Op deze manier is het net niks en word ik er een beetje chagrijnig van.


De emmers. De aardappelen zijn helemaal ontploft! In de tomaten hangen de eerste trosjes bloemen.


Dit was er over van de pompoenen in de grootste emmer, na een nacht flinke regen en dito slakkenvraat. Ik heb er nu maar een courgette ‘Ronde de Nice’ gezet die ik van iemand had gekregen. Hopen dat die het wel overleeft!


SfeerPlaatje: prachtige vlinder gespot in de muurbloem! Wie gaat voor de bonuspunten en kan me de soortnaam vertellen?


Kruidenborder. Ook hier ben ik niet onverdeeld enthousiast over. Beide nieuwe frambozen hebben verschrikkelijk last gehad van luis, maar de linker, Tulameen, lijkt nu helemaal af te sterven. Het blad wordt geel en dan bruin (alleen de nerven blijven aanvankelijk groen). Magnesiumtekort? Geen kalium kunnen opnemen? Help!
Daarnaast zijn er ook hier een aantal dingen mislukt, zoals de hysop en de kervel. De tijm, bonenkruid, oregano en rozemarijn doen het wel super. En de lupine begint weer te bloeien! Omdat ik achter de tijm, waar de hysop moest komen, nog een lege plek had, heb ik daar maar een palmkool gezet – waarom niet?:) – en wat kamille.

Ik weet nog niet precies wat ik hier anders zou willen, if anything. Ik denk dat het vooral zaak is dat ik de grond verbeter. Kruiden in de tuin zijn wel vreselijk leuk en handig!


Binnen heb ik trouwens ook kruiden:). Hier heb ik die truc gedaan dat je zo’n supermarktplantje uit elkaar haalt. Werkt heel goed, geen plantje gestorven!


En dan zijn we weer rond, op het terras, waar de pepers inmiddels in de emmers staan. Ze zijn nog lang niet zo ver als bij sommigen van jullie; de eerste bloempjes beginnen pas net te komen. Maar voor mij is dat geen probleem, pepers in augustus vind ik allang mooi…

Je ziet hier trouwens ook een deel van de zaailingen die als het ware ‘in de kraamkamer staan’ en straks ergens uitgeplant gaan worden.


En dan tot slot nog dit zeer karakteristieke krukje/bijzettafeltje dat ik vandaag in elkaar gefröbeld heb. Leuk toch! En ondanks zijn uiterlijk is ‘ie oerdegelijk en 100% waterpas:).


SfeerPlaatje: snijbloemetje van de dag, een leeuwenbekje. Die had iemand gisteren per ongeluk omver gelopen tijdens het rabarber plukken; tja, liever in een klein vaasje dan in de kliko dan maar.


Kijk nou toch eens wat handig zo’n bijzettafeltje.

Tot volgende keer! :D


Dappere dakpompoenen

…en elke keer als ik dat opschrijf denk ik: ‘Suske en Wiske en de dappere dakpompoen’. :lol:

Bij mijn tuinavonturen zit er af en toe een kink in de kabel: ik denk als een moestuinier, terwijl ik maar een klein achtertuintje heb. Een ‘echte’ moestuin zit er gewoon niet in, dat zou ik nooit bij kunnen houden, dus qua hobby moet ik het hiermee doen. Deels los ik dat op door verwachtingen bij te stellen, grenzen te accepteren, en meer van dat volwassens. En deels…trek ik me er niks van aan:). Daarom heb ik in mijn tuin emmers met aardappelen, bloembakken met mosterdblad – en nu dus dakpompoenen!

Hier is eerst weer het overzicht:


Netjes, hè? Ik had een paar energieke dagen en heb daarvan gebruik gemaakt om de hele tuin op te ruimen – dat bergje afval bij de rabarber moet ik nog afvoeren:) – weer nieuwe dingen in te zaaien en de vruchtgewassen uit te planten.


De border vanaf het terras. De tuinbonen schieten al wat verder omhoog, een deel van de radijs en het mosterdblad is inmiddels geoogst. Ik heb nu ook pastinaak, wortel en snijbiet uitgeplant. Dat was een ramp: vorig jaar lukte het me in wc-rollen aardig goed om knolgewassen op te kweken (met als resultaat een nette knol dus), maar dit jaar had ik in P9-potjes voorgezaaid. Op de een of andere manier waren die te droog gebleven of waren de plantjes niet goed genoeg beworteld, waardoor de kluit uit elkaar viel en het één groot gepruts werd met zaailingetjes die door de aarde lagen. De radijzen zijn daardoor miniscuul gebleven; een volgende lichting – ook van wortel – heb ik direct in de grond bijgezaaid.


Gelukkig mocht van het recept voor radijzenspaghetti het bladgroen van de radijs er ook bij. En lékker! Alweer lekker. Ook die salade. Dit kon weleens de zomer van de salade worden…en ik *lust* officieel niet eens sla! Of misschien moet ik zeggen, lustte:).


De tomaten, komkommers, pompoenen, aardappels en courgette staan nu allemaal in de emmers achterin de tuin. Ik noem dit mijn ‘prime real estate’, het is eigenlijk de enige plek in de tuin waar deze zonliefhebbers goed kunnen groeien, met een schutting in de rug en 12+ uur zon per dag.

Achterste rij vlnr: Munchkin pumpkins, tomaat Boxcar Willie, komkommer Improved Telegraph, komkommer Lemon Appel, klimcourgette.
Voorste rij vlnr: 3 x Balkonzauber, 2 x gele cherry, 2 x pomodori, 1 x Tasty Tom, 1 x Tasty Tom, Franceline poters, Frieslander/Charlotte, Pink Fir.

Ik vind het interessant om te zien hoe ver veel andere mensen zijn met hun tomaten. Hele trossen bloemen hangen er al in, vaak zelfs al de eerste tomaatjes. Als ik mijn eigen updates erop na lees ben ik dit jaar vroeger dan vorig jaar, maar hier komt pas net het allereerste trosje bloemen in de planten! Ben benieuwd hoe dat allemaal uitpakt. Volgens mij ben ik er niet te laat bij ofzo – althans, dat hoop ik. De tomaten zien er in elk geval gelukkig en tevree uit (of maak ik mezelf dat maar wijs? :mrgreen: ).


En als we het dan over gelukkig en tevree hebben: dat waren deze blauwe bessen bepaald niet. Ze lieten al hun bloempjes vallen. Logisch, want het heeft na de mtfd bijna een maand geduurd voordat de sterren, neuzen, energievoorraden en organisatievermogens allemaal goed stonden en ik ze in deze schitterende ex-soeppan kon uitplanten met tuinturf. Maar ik geloof dat ze het nu wel naar hun zin hebben. Er ligt nog een laagje coniferenmulch bovenop de turf, dat moet nog wat dikker, en dan hoop ik dat ze zich herpakken en me volgend jaar belonen met een mooie oogst! Sorry blauwe bessen, I failed you… :oops: Hebben jullie dat ook, dat intense, verstikkende verantwoordelijkheidsgevoel?:)


Vanuit het slaapkamerraam naar beneden gefotografeerd: de plannen die nog op stapel staan. Links zie je drie lege emmers, daar komen de pepers in. Onder de glasplaat staan pas gezaaide bonen, als die op komen mogen ze de peulen op het staketsel gezelschap gaan houden. Verder staan er bijvoorbeeld nog zonnebloemen te wachten tot ze groot genoeg zijn om geen eenhapsmaaltijd voor de slakken te vormen. De slakken eten hier trouwens, wait for it…AARDPEREN. Ik zweer het. Een border vol tere wortel- en bietenzaailingen, en wie worden er aangevroten, de aardperen! Rare jongens, die slakken.

Op het tafeltje staat ruilgoed: ik ga morgen in Utrecht met mijn overschot zaailingen – oa. kool – naar een plantjesmarkt. Daar zullen we zien of ik ze goed genoeg heb opgevoed om ook andere mensen te charmeren, zodat ze mee naar huis mogen.

En dat zijn dan ongeveer mijn plannen: in de ‘grote’ border wachten op bonen/peulen en knolgewassen, en ondertussen de lege plekken opvullen met bloemigs van de ruilmarkt; in de vrucht- en fruitborders wachten op oogst; de zaaibak opnieuw inplanten met een slamengsel, en de kruidenborder aanvullen met oa. hyssop en salvia (ook van de ruilmarkt).

Oh, en niet te vergeten…de dakpompoenen omlaag kijken!


Ik geef toe: een beetje James Bond-gevoel krijg je er wel van. Iets te kleine ladder, andere voet op de keukendeur, en jezelf heroïsch omhoog hijsen terwijl de buurvrouw met een ongerust gezicht je enkel ondersteunt. Maar niet alleen aan thrillseekers biedt het kweken van dakpompoenen mogelijkheden!

Op internet vind je veel topics over mensen die pompoenen omhoog wilden leiden, maar ik heb er eigenlijk geen gevonden waar het ook echt lukte (behalve op een stevige pompoenenboog). Toen zag ik op een gegeven moment bij iemand pompoenen op het dak. En zo kwam ik zelf uiteindelijk op het omgekeerde van omhoog leiden: de pompoenen hoog kweken en naar beneden laten hangen (het keukendak zou de ranken verschroeien)!

Ik heb een ras uitgezocht dat relatief veel, hele kleine, pompoenen per plant voortbrengt: Munchkin pumpkin van Sarah Raven. Als het goed is kunnen de ranken dus overhangen, zonder dat de planten te zwaar worden of dat er ‘sloopkogelpompoenen’ tegen de muur knallen bij harde wind. Door de pompoenen op dit hoekje van het keukendak te zetten – niet meer op het schuurdak zoals vorig jaar – hangen de ranken straks ook het grootste deel van de dag in de zon, niet alleen de planten zelf. In de bakken heb ik veel compost en potgrond gedaan, gemulched met oa. smeerwortelblad en onderin wollen ‘lonten’ aangebracht voor de afwatering. Ik heb er ook wat kruipende klaver bij gezet als bodembedekking, en papavers die hopelijk straks wat bijen kunnen lokken. Dat alles was gratis onkruid, ‘gejut’ in de straat:). Als het met die papavers niet wil zet ik er straks gewoon andere bloemetjes bij. En dan maar hopen dat het lukt!
Nou ja, met één pompoen per plant zou ik al heel blij zijn eerlijk gezegd :D